سرويس: خراسان شمالي
1387/05/16
08-06-2008
15:43:45
8705-00334: کد خبر

 خبرگزاري دانشجويان ايران - بجنورد

سرويس: شهرستان‌ها رييس شوراي شهر شيروان گفت: بخش عمده بودجه هاي استاني خراسان شمالي در مرکز استان متمرکز مي شود.

 اسماعيل حسين پور در گفت‌وگو با خبرنگار ايسنا اظهار داشت: شيروان به عنوان دومين شهر بزرگ خراسان شمالي بعد از بجنورد با مشكل كمبود منابع مالي مواجه است.

وي افزود: اين کمبودها مشکلات زيادي را براي اين شهرستان بوجود آورده است که رفع اين محروميتها توجه مسوولان را مي‌طلبد. او در ادامه با برشمردن مشکلات اين شهرستان گفت: شيروان با داشتن 160 هزار نفر جمعيت تنها يك بيمارستان 75 تختخوابي دارد که جوابگوي نياز نيست.

حسين پور گفت: وضعيت آب شرب در اين شهرستان بسيار نابسامان است و نبود تصفيه خانه آب آشاميدني از مشكلات اساسي مردم شيروان به شمار مي رود.

 وي همچنين با اشاره به اينكه احداث كارخانه كمپوست در شهرستان در کاهش مشكلات زيست محيطي موثر است گفت: متاسفانه مكان يابي براي دفع زباله بين شهرستان هاي بجنورد، شيروان، اسفراين و مانه و سملقان مشترك است كه اين خود مشكلي اساسي در اين زمينه است. وي با تاكيد بر وجود قابليتهاي لازم براي احداث كارخانه كمپوست افزود: با احداث اين كارخانه علاوه بر حل مشكلات زيست محيطي و بهداشتي بخشي از نيروهاي بيكار شهر نيز مشغول به كار مي شوند.

حسين پور همچنين بيان کرد: در خراسان شمالي تنها يك كشتارگاه صنعتي در دست ساخت وجود دارد که اين کمبود از مشکلات عمده استان است. وي ادامه داد: اکنون يک کشتارگاه نيمه صنعتي در شهرستان شيروان فعال است که با تخصيص اعتبار قابليت تبديل شدن به کشتارگاه صنعتي را دارد که در حل مشکل استان در اين زمينه نيز تاثيرگذار خواهد بود. وي تاکيد کرد: مشكل اساسي شهرستان شيروان نبود منابع مالي و نبود سرمايه گذار در شهرستان است.

مادر عزيز است و زبان مادري پاره اي از بودن مادر است. يكي از متفكران غربي چه زيبا گفته است: «پشت كردن به زبان مادري كمتر از پشت كردن به مادر نيست». زبان مادري همزاد بشر است. در اين زبان زلالي صداي مادر، مهر مادري، آرزوها و روياها، عشق ها و تلخ كامي هاي روزگار در هم گره خورده است. زبان مادري يادگار لالايي و گهواره جنباني و قصه گويي هاي بلند نيمه شب مادر است. يادآور كودكي، يادآور روزهاي رفته، روزهاي فراموش ناشدني لبخند پر مهر مادر. غربت زبان مادري در ايران رنجي روح آزار است. زبان مادري بخشي از هويت ماست، انكار زبان مادري پنهان نمودن بخشي از هستي انسان است و اين كتمان خويش و هويت خود باعث بروز نوعي بحران هويت، تضاد و تعارض دروني در وجود فرد خواهد شد. گريز از زبان مادري همچون نشستن بر قايق سرگردان در دريايي توفاني است كه بي هيچ هدفي از ساحل فاصله گرفته است.

عليرضاسپاهي لائين

يكي از آن روزها...

گزارش كوتاهي از يك روز فرهنگي

اول بسم الله بگويم كه اين پست ربطي به نطق هاي پيش ازدستور ومجلس واين حرفهاندارد.البته واضح است كه اهل مجلس زياد حرف نمي زنند.اگرهم بزنند كيست كه گوش كند.من هم قرار نيست براي هر حرفي بروم پشت ميكروفون.تازه اگر هم بخواهم بروم نمي گذارند! مملكت كشكي كه نيست.الغرض.....

آنچه سر گفتن ونوشتنش را دارم گزارش كوتاهي است ازحضور دريك مراسم عروسي كه برغم دوري راه وگردوخاك فراوان وتيغ بيدريغ آفتاب واحيانامشكلات ديگر پس از مدتها كه خبري نبود وبهانه براي ديداردوباره دوستان وحظ بردن از هجوم شاد انواع رنگ هاي ملي در يك عروسي كردي فراهم نمي شد خوشبختانه باتصميم قاطعانه "فردين حسنعلي پور"خط بطلاني برمحاسبات آنان كه گمان نمي كردند ايشان هرگزداماد شود كشيده شد!وبا شروع مراسم اين ازدواج ماهم فرصت دوباره اي براي ديدن يك عروسي خوب وكامل كردي پيداكرديم.بالطبع گزارش مشروح اين اتفاق مجال ديگرومقال بيشتري مي طلبد.من در اين فرصت كوتاه تنها به ذكرچندنكته كه فكر مي كنم ضروري ترو گفتني تراند بسنده مي كنم

در پهنه ي اين پاك ديار،خوباني با تمام بودنشان برفرازي فرهنگ ايران زمين را فرياد كرده اند.قدخميدگان راه فرهنگ وهنر حكايتشان چيز ديگري است.نيك باوران سپيد دلي كه  ساز وسوز را با شگفتي در هم تنيده اي از پس ساليان دور به يادگار باقي گذاشته اند.

استاد "ولي رحيمي"كمانچه نواز چيره دست مانه وسملقاني از انبوه هنرمندان غريب ومظلوم اين دبار است كه بلند همتي وعزت نفسش ستودني است.

ولي رحيمي متولد سال1311در روستاي آزادزادگان در 5كيلومتري مانه وسملقان است.از8سالگي سازرا در دست گرفته است نخستين استادش مرحوم پدرش بوده است. اودر فرانسه،سليمانيه عراق وبسياري از جشنواره هاي ايران عزيز خوش درخشيده است.

 سرزمين ايزد،شهرستان بجستان

 منبع:

www.yaari.ir

برخي ترانه ها داراي سرمنشأ حقيقي است . «الله مزار» ، «خجي لوره» ، «په ري جان» ، «سكينه» و … همه داراي منشاء تاريخي است كه بر لب ترانه سرايان نقش بسته است .

يكي از ترانه هاي حزن انگيز در بين اين مردم ترانه سوزناك « لي ياري » ( اي يار ) است كه به عنوان نمونه اي از دهها ترانه ي كردهاي خراسان آورده مي شود.

« بهمن » جوان عاشق پيشه ، كرد ، چوپان يكي از گله هاي گوسفندان بوده است . آن روز عصر ، براي بردن آذوقه ي چند روزه ي خود و رفيقش به بينه ها آمد . او هر چه در ميان چادرها ، چشم به اين سو و آن سو سر گردانيد نشاني از نامزدش گلنار نيافت . آزرده شد ؛ زيرا او فرسنگ ها آمده بود تا شايد بتواند گلنارش را حتي از دور ديدار كند . حجب و حياي ذاتي و آداب و رسوم ايلي نيز اجازه نمي داد كه از كسي سراغ او را بگيرد .

ججوخان ، فرزند الله وردي بيگ ، فرزند ججو بود ، ججو در نوجواني پدرش را از دست داد و حكومت درگز مقام پدرش را به او تفويض نمود و به حكومت ميانكوه ( در منطقه درگز ) منصوب شد ، زيرا اهالي آن جا كرد بودند و شورش مي كردند . در آن زمان روسيه و انگليس كاملاً بر تصميم گيري ها ي ايران اثر گذار بودند .

ججوخان پس از مدتي قصد داشت وارد قوچان شود و نيروهاي ملي را عليه روسها بسيج نمايد ، پس از بمباران حرم ، روسهاي تزاري كه ججوخان را مخالف اهداف و اميال تجاوز كارانه خويش مي ديدند ، در صدد دستگيري ججو بر آمدند ، ججو در اسفند 1290 خورشيدي دستگير شد ولي پس از مدتي از زندان روس ها گريخت .

ججو مبارزه عليه روسها را ادامه داد ، به پاسگاه ها و پايگاه هاي آنها در نواحي مرزي شبيخون مي زد و افسران و سربازان روس را مي كشت و اسلحه و مهمات آنها را بين سواران خود تقسيم مي نمود ، روسها از دولت احمد شاه خواستند كه ججو را دستگير كند ولي دولت گفته بود اين كار از عهده ما ساخته نيست

گفتگواز:محمد رمضاني

 پايان نامه اي ديگر وآغازي مبارك

 غزلي از: استاد حسن روشان

                                               به: محمود دولت‌آبادي و گل‌محمد كلميشي
دردهاي نگفتة خود را، در گلوي دوتار، مي‌ريزد
زير يك طيف سرد كافوري، مي‌زند، زار‌زار مي‌ريزد
مرد نقال، رو به سمتي تلخ، پرده‌هاي دوتار را، هي كرد
نبض‌ِ سيال‌ِ هق‌هق تلخي، روي رگ‌هاي تار، مي‌ريزد
درد بلقيس ... درد كلميشي ... درد گل زخم‌هاي گل ممد ...
مثل يك بغض رو به ويراني، باز بي‌اختيار، مي‌ريزد

باد در دره‌هاي پاييزي، گله‌هاي كلاغ را پاشيد
روي آرامش كبود غروب، طرحي از قارقار مي‌ريزد
حسرت يك تنفس سربي در گلوي تفنگ، جاري شد
يحتمل روي شانه‌هاي زمين، لحظه‌اي ناگوار، مي‌ريزد
قليان‌هاي نقره‌اي ديگر، همگي هاج و واج مي‌مانند
آخر شاهنامه شد؛ از اسب ساية يك سوار مي‌ريزد

آخرين جرعه‌هاي تنباكو، مرد نقال، قهوه‌خانة سوت
روي تصويرهاي آويزان، لايه‌اي از غبار مي‌ريزد

هفت روز از اولين ماه تابستان 1366 مي‌گذرد. لحظاتي قبل از آن‌كه عقربه‌هاي ساعت 30/4 دقيقه بعدازظهر را نشان دهد، نقطه‌هاي سياهي در آسمان سردشت ظاهر مي‌شود.

بارها گفته شده است كه آثار بومي وتوجه به فرهنگها ي اقوام ايراني مي تواند افتخار آفرين باشد.

در جشنواره ي توليدات صداوسيما در شيرازنمايش "سردار فيروزه"به قلم نويسنده ي توانمند اين خطه آقاي "مجيد حمزانلوئي" در بخش توليدات راديويي توانست رتبه ي برتررا در بخش نويسندگي وكارگرداني به خود اختصاص دهد.

اين نمايش 6قسمتي كه از صداي خراسان شمالي پخش مي شد به مبارزات سردار پر آوازه ي اين ديار "سردار عوض خان"در مقابل روسها پس از قرداد ننگين آخال در دوره ي ناصر الدين شاه وواگذاري شهر زيباي فيروزه به روسها،اختصاص داردونويسنده با قلمي شيوا به شرح ماجرا پرداخته است.

اين افتخار آفريني فرزندان شايسته ي خراسان شمالي برجناب آقاي "مجيد حمزانلوئي"، مديران ،كاركنان، هنرمندان ونويسندگان صداوسيماي خراسان شمالي به خصوص مردم آزاده اي كه از پس سالها هنوزبا اندوهي بي پايان مي خوانند:"نامرادو پرارمان سردار عوض خان" مبارك باد.

          شيركو بي كس،فرزند شاعر نامدار كرد "فائق بي كس"است. متولد12ارديبهشت1319خورشيدي در سليمانيه كردستان عراق.

از سخنان اوست:

آنچه كه شعر كردرا ازديگر ملل جهان جدامي كندهمان دردهاوناكامي هايي است كه ملت كرد با آن دست به گريبانند.ياس واميد،افتادن وبرخاستن،تاريكي وروشني و...امروز در برگيرنده شعر كرد است.

به طور اجمالي مي توانم اشعارم را در سه واژه ي"طبيعت،خاك وآزادي"خلاصه كنم.

چيزهاي بسياري هستند/زنگ مي زنند/از ياد مي روندو/مي ميرند.همچون تاج و/عصاي مرصع و/تخت پادشاهان./چيزهاي ديگري نيز هستند نمي پوسند/از ياد نمي روندو/هر گز نمي ميرند/همچون كلاه و/عصاو/كفش هاي چارلي چاپلين

معلمي در كلاس با اصرار شاگردان نقاشي مي كشيد،اواز كشيدن پاها وسم اسب ناتوان بود.شتابان خط هايي در هم كشيد وعلفزاري ساخت وحيوان را تا ساق پا در علفزار نشاند.

شيطنت شاگردي گل كرد،صدازد:چرااين اسب زيبامچ پا ندارد؟سم ندارد؟

معلم با خونسردي گفت:در علف است بايد بچرد.

او ناتواني خود را در پشت علف پنهان كرد.

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید . روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آن جا را ترک کرد. عصر آن روز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدم های او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی ان چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چیز خاص و مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد:

 امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم  !!!!!

    منبع:وبلاگ سيد احسان سيدي زاده

www.bojnord1400.blogfa.com

ندای عدم در کویر شریعتی

تقديم به فرزند صادق مزينان وروح دريايي كوير"دكتر علي شريعتي"

چنديست كه بر مدار دوستي سفر مي كنم واز هر نسيم سراغ تورا مي گيرم اي مهربان استاد،اي معلم بزرگ انقلاب كه جاي تودر تمام كلاس هاي كرامت خاليست ودر نيمه باز دبستان كلاس مدرسهي كاهگلي روستا هنوز چشم انتظار گامهاي سبز توست وپنجره ي دلش هر صبح وشام به سمت صداقتت گشوده است.

تو شيرين ترين روءياي ماندگار در ذهن مزيناني،وخدا"استقامت تورا به درختان شجاع كوير"بخشيده است.ما تورا مي جوييم. آخر مي داني بيش از هر زمان ديگر به تو محتاجيم. آخر ما پرواز را از ياد برده ايم،ما خود را در كوچه هاي تنگ تمدن گم كرده ايم وابوذر حتي ديگر دوست نداردنامي از اوبرسينه ي خيابانهاي شهرمان هم حك شود.

آري علي جان ميداني اصلا تورا در خردادپرپر كردندتا ديگر كسي به يادت صحيفه ي باورش را ورق نزند،تا خون سرخ تو جوهر شهامت هيچ قلمي نشود،تا ديگردر هيچ كلاسي عطر تو نپيچد،تا هيچ دانش آموزي به يادت مشق بيداري ننويسد.

حالا مي فهمم در آن روزمعلم آن سالها كه تو تازه رفته بودي آقا معلم كلاسمان چشم به دور دستها  دوخت وغريبانه  روبه سوي قبله ي خداوند  كرد ودر حالي كه اشك به آرامي از چشمان دريايي اش به زمين مي چكيدبا صدايي محزون سكوت كلاس را شكست وگفت: بچه ها بر سينه ي دفتر تان بزرگ بنويسيد:"شريعتي يك معلم بود."

هفته نامه ي توس.شماره659. 23ارديبهشت1375.اسماعيل حسين پور

29خرداد،سالروز كوچ غريبانه ي معلم بزرگ انقلاب دكتر علي شريعتي بر همه ي دلدادگان راه آن عزيز تسليت  باد.