موسيقي كه واژه يي يوناني است، درميان عامه مردم ما كه بيشتر چادرنشينان وروستاييان بودند، تا سالهاي اخير ناشناخته بود. آنها به جاي اين واژه عنوان (ساز و آواز) را به كار مي بردند و از واژه هاي (هنگ يا آهنگ و دستان ) به جاي مقام استفاده مي كردند. اصولاً عنوان موسيقي مقامي كه حرفه يي مركزنشين دراين سالها برموسيقي بومي ما اطلاق مي كنند، براي ما عنوان غريبي است. موسيقي درنزد كردها كه بيشتر با طبيعت مأنوس هستند و از اصالت و فرهنگ گسترده وتحرك آميزتري بويژه در رابطه با كوچ ، برخوردار بوده اند. اهميت ويژه يي دارد كه اگر بگوييم يك نفر كرد نمي تواند بدون موسيقي به زندگي خويش ادامه دهد، سخني به گزاف نگفته ايم، كه زندگي رزمي و بزمي و ماجراجويانه آنان ، بويژه در وظيفه خطير مرزباني از ايران زمين ، اين موقعيت را به آنان داده است كه درمرحله اول:
چنين بهتر آيد كه امروز رزم
بسازيم و فردا گزينيم بزم (۱)