در پهنه ي اين پاك ديار،خوباني با تمام بودنشان برفرازي فرهنگ ايران زمين را فرياد كرده اند.قدخميدگان راه فرهنگ وهنر حكايتشان چيز ديگري است.نيك باوران سپيد دلي كه  ساز وسوز را با شگفتي در هم تنيده اي از پس ساليان دور به يادگار باقي گذاشته اند.

استاد "ولي رحيمي"كمانچه نواز چيره دست مانه وسملقاني از انبوه هنرمندان غريب ومظلوم اين دبار است كه بلند همتي وعزت نفسش ستودني است.

ولي رحيمي متولد سال1311در روستاي آزادزادگان در 5كيلومتري مانه وسملقان است.از8سالگي سازرا در دست گرفته است نخستين استادش مرحوم پدرش بوده است. اودر فرانسه،سليمانيه عراق وبسياري از جشنواره هاي ايران عزيز خوش درخشيده است.

ولي رحيمي داراي 4دختر و3پسراست.فرزندانش هيچ كدام به دنبال نوازندگي نيستندشايد پدر عبرتي براي گريز آنان از ساز است.

استاد رحيمي ماهيانه 90هزار تومان از طريق ارشاد به عنوان بيمه هنرمندان دريافت مي كند كه در دولت آقاي خاتمي وباهمت استاد "كليم الله توحدي "و "محمد رضا درويشي"اين حداقل دريافتي براي او وبعضي هنرمندان اين خطه فراهم شده است.

ولي رحيمي سال گذشته همسرش را از دست داده است. وقتي داشت در روستاي "بردر "باجگيران  از ديروز زندگيش در نيمه هاي شب سخن مي گفت،اشك در چشمانش حلقه بسته بود.او تنها سرمايه ي زندگيش كه خانه ي مسكوني اش بوده است را براي مداواي همسرش فروخته است ولي متاسفانه همسرش مداوا نمي يابد وجان مي سپارد.

استاد ولي رحيمي حال براي دريافت وامي محدود هر روز پله هاي ادارات مانه وسملقان را بالا وپايين مي رود.كميته ي امداد،بنياد مسكن؛اداره ي ارشادو...او هنوز مستاجراست آن هم در گوشه اي دور افتاده از شهر آشخانه.

از او مي پرسم در تنهايي وغربت كدام آهنگ را براي دلت مي نوازي ؟ با حسرتي بلند مي گويد:"آهنگ لو"وشگفتا كه در اوج شادي نيز اين آهنگ را دوست دارد كه بنوازد.

ولي رحيمي علاوه بر نوازندگي كمانچه خوانندگي هم مي كند.اين ترانه را با بغضي در گلو براي مان زمزمه مي كند:

كه شكو ناتا من نه دي يا            كاش نمي آمد ودر نظرم جلوه گر نمي شد

ده ره نگ باتا زوو نه چوو يا          كاش دير مي آمد وزود ترگم نمي كرد

هين ژي چاوي من وه دوو يا       هنوز هم چشمانم به دنبال اوست

در ميان سكوت شبي زيبا در روستاي "بردر "غرق در نجواهاي اين مرد صادق ايليا تي ام،ستارگان خيره در معصوميت اين مرد اند.مردي كه كمانچه اش آواي بلند بي پناهي ها،غربت ،جدايي ودوري است.

ولي رحيمي بازماند ه ي قافله اي است كه ديريست ما گم كرده راهان سخت به دنبال آنانيم.اورا دريابيم مباد كه فردا حسرت مان به طاق بلند آسمان برسد .

"نامشان زمزمه ي نيمه شب مستان باد

تا نگويند كه از ياد فراموشانند"