شمال خراسان همچون ساير نواحي ايران ،بار فرهنگ شفاهي پيشينيان را بر دوش دارد.مردم سروده هاي روح آشوب با شوق شيرين اميد همراه شده وهنرمندان شمال خراسان را ميراث دار اين فرهنگ نموده است.هنرمندان خراسان از "مانه وسملقان" گرفته تا "كلات نادر"واين سوتر تا"سبزوار" و "اسفراين" با ساز وسوزي همگون ديريست خوانده اند،نواخته اند وهر چند بي مهري ها چندي آسمان دل شان را ابري كرده است،اما دوباره در آفتاب قد كشيده اند،سربلند سر در مه كوهستان فرو برده اندوبا تك تار دوتاري، ياباسحر انگيزي كمانچه اي ،يا با اندوه بي پايان يك ني ويا با دل انگيزي قوشمه اي زندگي را دوباره سروده اندوپس از چندي روي در نقاب خاك كشيده اند،بي آن كه كسي بداندكيستند؟از كجايند؟چه گفتند؟چه نواختند؟
راستي تا كي بايد بنشينيم ونظاره كنيم و براي حفظ اين مواريث سينه به سينه منتقل شده كاري مدون انجام ندهيم!ما بي اطلاعيم يا كار به دستان مراكز فرهنگي كاري نكرده اند؟
چه قدر زحمت دارد براي هر هنرمند يك شناسنامه هنري تشكيل دهيم؟مگر نمي توان كنار غريبي هنر مندان نشست واز آنان خواست زندگي نامه شان را مروركنندوبا غم وشادي شان هم نفس شد بعد حد اقل از هر هنرمند2ساعت برنامه ضبط شود ومتوليان امر در هنگام مراجعه محقق وپژوهشگري حرفي براي گفتن داشته باشند،حداقل اندوخته اي براي فردائيان فراهم آورندوحد اقل يادي از يادگاران ديروز شود.
مگر نه اين كه هيپوليت تن،هنر شناس فرانسوي مي گويد"هنر مندان بلند ترين شاخه ي درخت روزگار خويشند"شايد خيلي ها اين را باور نداشته باشندولي از مسؤولان فرهنگي انتظار مي رودتا هنوز دستهاي لرزان"يحيي باغچقي"بر ني ميهمان است تا هنوز دو يار ديرين "علي آبچوري"و"حسين ببي"توان هنر نمايي وشور آفريني دارند،تا هنوز "ولي رحيمي"كمانچه را به ناله در مي آوردواز تار "سهراب محمدي"عشق مي تراود،تا هنوز قوشمه "خان محمد آدينه پور"ودهل"قربان دستيار"روايتگر رزم وعزت هاي ديروز است ،تا آواي داوودي "حسين عزيزي"طنين انداز ستيغ دل هاست كار ي انجام دهند.
امروز چه قدر مي دانيم "پرويز دردي"،"بيگلر باغچقي"،"علي بابا رستمي"، "رمضان علي عزيزي"كه بودند؟اصلا چه مي دانيم "نياز علي صحراروشن"چه آتشي در دلها افروخته بود كه هوشنگ جاويد را در ميان سرماوكولاك از تهران به مشهدكشانيد تا فقط به خراسانيان بگويد چه بزرگي را از دست داده اند ودمي بر غريبي نياز علي وبر بي كسي كمانچه اش بگريد .آن هم با چه چشماني.
زمان به سرعت مي گذرد،ثانيه ها بي صدا مي روند مبادا فردا كه مي آيد در برابر ايندگان حرفي براي گفتن نداشته با شيم،مبادا گلي بر شاخه ي دلي نشكفد وما همچنان دور از آبشار بلند هنر وزيبايي زمان را سپري كنيم و هنرمند چشم به گود نشسته ي خراسان در واپسين روزهاي حياتش به فرياد آيد وبه قول پروين اعتصامي بگويد:
هزاران دانه افشانديم ويك گل زآن ميان نشكفت
به شورستان تبه كرديم رنج باغباني را
