كرمانج در سكوت شبهاي پر رمز و راز كوهستان ، در ييلاق و قشلاق ، در سختي ثانيه ها و صاعقه هاي مهيب ، نام خدا را بر لب داشته و دارد .

روح ، اين كوير عطشناك ، سخت به دنبال آب رحمت و ايمان و عقيده است . دين و دينداري در اين عصر قساوت و سنگدلي ها ، آبشار بلندي است كه در سايه سار آن مي توان از زلال معرفت سير نوشيد .

من ديني ، باور پاك و سپيدي است كه روحي بي آلايش را به سرچشمه پاكيها رهنمون مي گردد . كرمانج خراسان ، آن گاه كه خسته از ستم زمانه هيچ ياوري نداشته رو به كوه مي نموده و حزن صدايش را به نسيم مي سپرده است تا شكوه اش را به خدا برساند.

او هيچ گاه به حاكم و والي و خان متوسل نشده است ، بدون واسطه از خدا ياري طلبيده ، و ازخدا با تضرع و زاري خواسته تا فريادرسش باشد . هرگاه ناكام از زندگي تنگناها را به جان مي خريده ، قسمت و تقدير به ياريش مي آمده ، كرمانج به قيامت اعتقاد داشته و گاهگاهي با آب توبه غبار از روح جان زدوده است .

عشق واردات ائمه اطهار (ع) نيز در ترانه ها نمودي زيبا داشته است ، امام رضا (ع) محبوب دل هاست .